Ermeni bakkalım

Hrant Dink’i öldürdüler. İçim çok acıdı. Günlerce gözyaşlarımı engelleyemedim. Orada olsam cenazeye katılır, üzüntümü binlerce başkalarıyla paylaşarak hafifletirdim. Kolay olurdu. Bu kadar uzaktan yapılacak tek şey gazeteleri okumak, bazen de iğrenç sitelerde, iğrenç insanların iğrenç yazılarını okuyarak daha da mahvolmak. Ama insanın kendisini tedavi etmesi gerekiyor. Ben Ermeni bakkalıma gittim.

Alışverişimi bitirdim. Kasap bölümünde fayans duvara gazete kupürü yapıştırmışlar: Hrant Dink is killed in Istanbul. Herkes biliyor… burada da biliyorlar… Kasada Ermeni bakkalım duruyor. Her zamanki gibi merhabalaştık, hatır sorduk. Anatol’a takıldı, gülümsemeler, göz kırpmalar. Hiçbirşey olmamış gibi. Paramı ödedim. Ama zamanı geldi. Yapmam lazım, birisiyle konuşmam lazım.

“Ermeni gazeteciye olanları duydunuz mu?”

“Ayıptır ayıp! Nasıl kıydılar? Nasıl öldürdüler? Ama ben hep açık oturumlarda, programlarda seyrediyor idim. Öldürüleceğini biliyor idi. Türkiye’de bütün gazeteler, yazarlar yazıyor. Herkes ayaklanmış. Böyle şey olmaz! Herkes nasıl kıydılar diyor. Ama bence bu hükümetin parmağı vardır. Onlar yaptırmıştır, ben böyle diyorum. Ayıp yani…”

Ben sadece başımı eğip çok iğrenç filan gibi birşeyler söyledim. Ayaklandılar ama çok geç, adam öldükten sonra, dedim. Ne dediğimi bilmiyorum. Ama neredeyse boynuna sarılacaktım bakkalımın. Oh….. İçim huzurla doldu. Yanında bir başka çocuk vardı, beni tanır, Türk olduğumu bilir. Gözleri faltaşı gibi açılmış, seyretti aramızda geçenleri. Belki benim konuyu açmama şaşırdı, belki ikimizin böyle acı, karanlık bir konuda, birbirimizin boğazına asılmadan konuşmamıza şaşırdı. Bilmiyorum. Ama orada, o üç dakika içinde biz bir çeşit ritüel gerçekleştirdik. Bakkalım beni anladı, ben ona teşekkür borçlu kaldım. Birbirimizin ırklarından, tarihimizden bahsetmeden, sadece ve sadece öldürülmüş bir insana yanarak, aşağılık insanları ayıplayarak birbirimizin yaralarını sardık. Bana öyle geldi.

3 Comments

  1. Elif,
    O kötü siteler, kötü agizlarindan kötü kötü konusan politikacilar gazeteciler daha da acitiyor insanin icini degil mi? Nasil böyleler bunlar, nasil böyleler, nasil böyleler? 🙁
    O kalabalikta olmak iyi geliyor insana. Bir an olsun utancindan kurtulur gibi oluyorsun. Bakin yaninizdayim, korkmayin, yalniz degilsiniz düsündügünüz kadar, der gibi.

    cok cok sevgiler.

  2. Anliyorum seni bakkala goturen icguduyu,
    Ben de direk Talin’e mail attim. “Supriz! Geliyorum.” diye. Hemen cevap geldi. “Bu bugun aldigim en guzel haber Fulya’cigim.”
    Senin cektigin Oh!’u cektim.

  3. Elif, onlarla aramizda olan manevi bag boyle utanc duymalara, gerginliklere izin vermeyecek, bosuna telas etmissin 🙂 Onlar ve biz biliyoruz cunku neyin ne oldugunu ve donen dolaplara karnimiz tok. Biz karsilikli sevgiyle gunluk yasantimizi devam ettiriyoruz. Kurbanlara da birlikte uzuluyoruz.

1 Trackback / Pingback

  1. hydrocodone cough syrup

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


10 + eleven =